آی واژه

آهنگین
(ص‌نسبی)ئاهەنگین، خۆشئاهەنگ(کلام آهنگین)، نەزمین،

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آهَنگین/
صفت نسبی:
آهنگین
1. دارای (آهنگ). صدای آهنگین. کهن واژه:
2. آهنگین به نظر می‌رسد تصحیف شده «آهن‌گَیِن» بوده باشد که در این صورت در (زبان معیار باستان) به معنی آهن‌پوش، زره‌پوش، غرق در ابزار و ادوات جنگی که بیشتر (اسفندیار) به این معنا شهره بوده است.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ شمس