آی واژه

[تَ] (ص لیاقت) درخور آموختن. قابل آموختن :
عشق آمدنی بود نه آموختنی.
ای سوختهء سوختهء سوختنی...
|| آموختن :
حق را تو کجا و رحمت آموختنی.
(منسوب به خیام).

[تَ] (ص لیاقت) درخور آموختن. قابل آموختن :
عشق آمدنی بود نه آموختنی.
ای سوختهء سوختهء سوختنی...
|| آموختن :
حق را تو کجا و رحمت آموختنی.
(منسوب به خیام).

آموختنی
(ص)ئی‏تەعلیمدان، ئی‏ڕاهێنان، ئی‏فێرکردن، بۆ تەعلیمدان، بۆڕاهێنان، بۆفێرکردن، شیاوی‌‌‌تەعلیمدان، شیاوی‌‌‌ڕاهێنان، شیاوی‏ فێرکردن،

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آموختَنی/
صفت:
آموختنی
1. شایسته و مناسب (آموختن). آنچه میشود آن را آموخت، یاد گرفتنی.

فرهنگ بزرگ سخن

(En:teachable)