آمن
معنی
(مَ) [ ع. ] (ص تف.) استوارتر، ایمن تر.
برابر فارسی
- آمن
جست و جوی دقیق
آمن
فرهنگ معین
(مَ) [ ع. ] (ص تف.) استوارتر، ایمن تر.
آمن
فرهنگ معین
(مِ) [ ع. ] (اِفا.) بی بیم، بی خوف، ایمن.
آمن
فرهنگ سره
به زینهار؛ بی بیم
آمن
فرهنگ دهخدا
[مِ] (ع ص) بزینهار. بازینهار. بی بیم. بی خوف. ایمن. استواردارنده بی بیمی.
آمن
فرهنگ دهخدا
[مَ] (ع ن تف) استوارتر.
آمن
واژهنامه کاوه (فارسی به کردی)
آمن
(آمَن - ع/صتف)بێترستر، بێخۆفتر، دڵتەختتر، دڵنیاتر، دڵنیاتر،
(آمَن - ع/صتف)بێترستر، بێخۆفتر، دڵتەختتر، دڵنیاتر، دڵنیاتر،
آمن
گویش بلوچی
آمَن
آمَن: ( آ ـ مَن) چَھر، سوھان (۲) پہ زھم ءَ ” آپ دیگ “ کہ جوھر دار بہ بیت. (آمن دیگ)
آمَن: ( آ ـ مَن) چَھر، سوھان (۲) پہ زھم ءَ ” آپ دیگ “ کہ جوھر دار بہ بیت. (آمن دیگ)
آمن
واژهنامه آزاد ویکی پدیا
ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/آمَن/
صفت:
آمن
1. (قدیم): ایمن، بیبیم، بیخوف. استوارتر.
2. :آمَن در (زبان بهاری) از دو بخش (آ) - (من) تشکیل شده؛ که به معنی «حالا من»، «خُب من» و مانند آنها است.
فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین/ فرهنگ شمس
عربی
آوایش:
/آمَن/
صفت:
آمن
1. (قدیم): ایمن، بیبیم، بیخوف. استوارتر.
2. :آمَن در (زبان بهاری) از دو بخش (آ) - (من) تشکیل شده؛ که به معنی «حالا من»، «خُب من» و مانند آنها است.
فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین/ فرهنگ شمس