آی واژه

(مُ زِ) (اِمص.)بخشایش گناه از طرف خدا، مغفرت.

(مُ زِ) (اِمص.)بخشایش گناه از طرف خدا، مغفرت.

[مُ زِ] (اِمص) بخشیدن خدای تعالی گناه را بر بنده پس از مرگ. مغفرت. غفران. درگذرانیدن از. درگذشتن از خطا. عفو. بخشش. بخشایش. صفح. رحمت. تجاوز. بخشیدن شاه یا مهتری خطای رعیت یا کهتری را :
گر آمرزش آید ز یزدان پاک
شما را ز خون برادر چه باک؟فردوسی.
گر آمرزش آید شما را ز شاه
جز او را مخوانید خورشید و ماه.فردوسی.
اگر پوزش نکو باشد ز کهتر
نکوتر باشد آمرزش ز مهتر.
(ویس و رامین).
گفت ای کنیزک گناه... مهتر تو بزرگتر از آن است که آمرزش توان کرد. (نوروزنامه). لکن در آن نگر که اگر توفیق باشد... آمرزش بر اطلاق مستحکم شود. (کلیله و دمنه).
- آمرزش خواستن؛ استغفار. (زوزنی). بخشایش طلبیدن.

آمرزش
(امص)بەخشایش، بەخشندەیی، بەلێبووری، جه‌بە، چاوپۆشی، ڕوحم، عافوو، غەفووری، گوزەشت، گەردنئازایی، لێبواری، لێبووری، لێبووردەیی، لێخۆشبوویی، نۆبه‌‏بەخش(ئەوجار نۆبه‌بەخشت بێ)، نوخاف، وەخشە،

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آمُرزِش/
اسم مصدر:
آمرزش
1. بخشایش (گناه) یا هر خطای دیگر. بخشایش گناه از طرف خدا، (مغفرت).
2. :اگر از راه صدق و صفا طالب آمرزش و مغفرتی بیا. «(جمال‌زاده)». کهن واژه:
3. آمرزش ممکن است در (زبان معیار باستان) به سه بخش (آ) - (مُر) - زِش قابل تجزیه باشد؛ که زِش همان (زشت) و مفهوم کلی به معنی پهلوان زشت یا بد ترکیب بوده است.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین/ فرهنگ شمس

(En:forgiveness)