آی واژه

(دَ) (مص م.) ۱- شمردن، به حساب آوردن. ۲- اهمیت دادن، به روی خود آوردن.

(دَ) (مص م.)

۱- شمردن، به حساب آوردن.

۲- اهمیت دادن، به روی خود آوردن.

[دَ] (مص) آماردن. شمردن. بحساب آوردن. || مجازاً، اهمیت دادن. محلی نهادن. بروی خود آوردن :
ساعتکی روی پیش دار و بِهُش باش
کار بمن مان و برمگرد و میامار.سوزنی.
تو از سر نغزیّ و لطیفیّ و ظریفی
می دان همه افعال من و هیچ میامار.سوزنی.

آماریدن
(مص‌م)
اهمیتدادن: بایەخپێدان، بەکەم نەگرتن، بەموهیم‌‌ ‌زانین، بەهەندگرتن، بەهێندگرتن، خەمخۆری، خەموەری، خەملێ خواردن، ڕێزلێگرتن، ڕێزلێنان، گرنگی‏‌پێدان، گرنگیدان، گوێ‏‏پێدان، گوێچکه‌‏پێدان، مبالات ‌پێدان، مبالات‌‌وێدان، مشوور خواردن، مشوور لێخواردن، موبالات‌‌‌‌‌پێدان، موبالات ‌‌‌‌وێدان، وەڕوویخۆهێنان، پێرپێدا هاتن، ڕێزبۆدانان، ڕێزلێگرتن، ڕێزلێنان، گرنگی‏پێدان، گرنگیدان، گوێچکەپێدان، گوی‌پێدان، وەڕووی‏خۆ هێنان،
بحساب ‏آوردن: ئامارگرتن، ئژمارەی‌، ئەژمارتن، ئەژماردن، بژارتن، بژاردن، بەحیساب‌‌هێنانب، ژمارتن، ژماردن، شمەردەی، وجاردەی، هەژماردن، هێنانەحیساب،

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آماریدَن/
مصدر فعل متعدی:
آماریدن
1. (قدیم): (آماردن)؛ شمردن، به حساب آوردن.
2. اهمیت دادن، به روی خود آوردن.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین