آی واژه

[ فر. ] (اِ.) جسمی که از ترکیب دو یا چند فلز به وسیله ذوب کردن، به دست می‌آید تا مقاومت آن‌ها بیشتر گردد.

[ فر. ] (اِ.) جسمی که از ترکیب دو یا چند فلز به وسیله ذوب کردن، به دست می‌آید تا مقاومت آن‌ها بیشتر گردد.

هم بستک؛ هم جوش

آلیاژ
(فر/ا)پێکەوه‌تواوە، پێکەوه‌‏جۆشدراو، پێکەوەنووساو، دوو یا چەند کانزای بهتوڵاندنەوەلێکدراو، هاوجۆش،

[شیمی] Alloy
فراورده‏ای فلزی که دارای دو یا چند عنصر به‌صورت محلول جامد یا به‌صورت مخلوطی از فازهای فلزی باشد

ریشه لغت:
فرانسوی
آوایش:
/آلیاژ/
اسم:
آلیاژ
1. (مواد): مخلوطی از دو یا چند عنصر (معمولاً (فلز)) که خواص فلزی دارند، مانند (برنج) که آلیاژ (مس) و (روی) است؛ (هم‌بسته).
2. جسمی که از ترکیب دو یا چند فلز به وسیله ذوب کردن، به دست می‌آید تا مقاومت آن‌ها بیشتر گردد. واژه‌های مشتق شده: (آلیاژی)، (آلیاژ سازی)، (آلیاژ زودگداز)، (آلیاژ حافظه‌دار)

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین

آلیاژ (فرانسوی: Alliage) یا هم‌جوشه، مخلوط یا محلول جامد فلزی متشکل از یک فلز اصلی که آن را فلز پایه می‌گویند با یک یا چند عنصر فلزی یا غیرفلزی است. به زبان ساده، آلیاژ، مخلوطی از یک فلز با یک یا چند عنصر دیگر است. برای مثال فولاد، آلیاژ آهن با کربن است. آلیاژ معمولاً خواصی متفاوت از عناصر تشکیل دهنده خود دارد. بسته به میزان همگنی در اختلاط عناصر، هم‌جوشه می‌تواند تک فاز یا چند فازی باشد. هدف از هم‌جوشه‌سازی، تغییر و بهبود خواص ماده مانند چقرمگی، استحکام، سختی و غیره است. ویژگی‌های فیزیکی هم‌جوشه با نمودار فازی توصیف می‌شود. معمولاً آلیاژها (هم‌جوشه‌ها) بر اساس درصد وزنی عناصر موجودشان گزارش می‌شوند. بر اساس تعداد عناصر، هم‌جوشه را دوتایی، سه‌تایی و غیره می‌نامند. برای بیان یک هم‌جوشه مشخص با دامنه متغیر از درصد عناصر، اصطلاح سیستم به کار می‌رود؛ مثلاً، فولاد سیستم آلیاژی دوتایی از آهن و کربن است که در این سیستم آلیاژی دامنه کربن بین ۰٫۰۲ تا ۲٫۱۴ درصد قابل‌تغییر است. به محلول جامدی که حداقل یکی از اجزای آن‌ها فلز بوده و خواص فیزیکی و شیمیایی فلزی داشته باشد، آلیاژ فلزی نام دارد و به محلول‌های جامدی که حداقل یکی از اجزای آن‌ها سرامیکی بوده و خواص سرامیکی داشته باشند، آلیاژ سرامیکی گفته می‌شود.