آی واژه

[لَ گُ دُ لَ] (اِ مرکب، از اتباع) در تداول عامه، اسباب و آلات و غالباً زاید و فضول.

[لَ گُ دُ لَ] (اِ مرکب، از اتباع) در تداول عامه، اسباب و آلات و غالباً زاید و فضول.

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آلَنگُ/دولَنگ/
اسم مرکب:
آلنگ‌م‌دولنگ
1. (گفتگو): (النگ‌ دولنگ).
2. :مادر بزرگ، آلنگ‌و‌دولنگ پلوخوری‌اش را به خودش آویزان میکرد. «(شاملو)»

فرهنگ بزرگ سخن