آی واژه

(وِ) (اِ.) ۱- شعله آتش، زبانه آتش. ۲- جایی که در آن آتش روشن کنند.

(وِ) (اِ.)

۱- شعله آتش، زبانه آتش.

۲- جایی که در آن آتش روشن کنند.

[وَ / وِ] (اِ) آلاو. اَلَو :
ز چشمان آنقدر اخگر ببارم
که گیتی سربسر آلاوه گیرد.باباطاهر.
|| دیگدان. جائی که در آن آتش روشن کنند. (برهان).

[وَ / وِ] (اِ) دو پاره چوب که کودکان بدان بازی کنند یکی بلند نزدیک سه بدست و دیگری کوتاه چندِ قبضه ای، و دو سر چوب کوتاه تیز باشد.

آلاوه
(ا)
بلیزە، بڵێسە، پەهت، پێت، پێتێ، تڵە، تین، تین‏وهاڵاو، چریسک، خوڕی، ڕڤین، ڕمان، ڕمی، ڕەڤی، ڕەڤیائاگر، ڕەمی، ڕەمیا ئاگر، زمانە، سانی، سڵوری، سنجر، سۆڵە، سوولی، شوعلە، شۆڵە (شۆڵەئاگر)، شەماڵەیئاگر، شید، ڤەژن، کڵ، کڵبە، کڵپە، کللی، کلە، گڕ، گڕپە، گڕنای، گرۆ، گڕە، گڕەشەمال، گڕەمەشقەڵ، گڕیئاگر، گڵ، گوڕ، گوڕی، گوڕی ئێگر، گیریئاگر، مەشخەڵ، مەشقەڵان، مەڵاشە، نێرگە، ور، هاڵاو، هەڵار، هەلاو، هەڵاو، هەوە، هێڵە،
دیگدان: ئاگردان، ئاورگ،

ریشه لغت:
زبان بهاری
آوایش:
/آلاوِه/
اسم:
آلاوه
1. (قدیم): شعله آتش، زبانه آتش؛ (الو).
2. :بصورت «آلاوهَ» در (زبان بهاری) به دو بخش (آلا) - (وَ) قابل تجزیه است؛ که مفهوم کلی از آن به معنی (تهاتر)، پایاپای و مانند آنها است.
3. جایی که در آن آتش روشن کنند.
4. :احتمالاً از نیا-هندواروپایی -leh₂p، همریشه با یونانی باستان λάμπω «درخشیدن»، لیتوانیایی lópė «نور»، لاتویایی lāpa «مشعل».

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین