آی واژه

(ص.) سرخ، سرخ نیمرنگ.

(ص.) سرخ، سرخ نیمرنگ.

(فرانسوی، حرف اضافه)(1) در کلماتی که از فرانسه در زبان ما داخل شده چون و مانند و مطابق باشد، چون: آلافرانک، آلانگله، آلاتورک، آلاگارسن و آلامد. لیکن دو کلمهء آلاپلنگی به معنی منقش بخالهای درشت و آلابلبلی به معنی جای رفیع و بلند (چون آشیان بلبل) در زبان فارسی هست که در صورت و معنی عین «آلا»ی سابق الذکر است و از این رو محتمل است که کلمهء آلا در این دو زبان مشترک باشد.
(1) - ala.

(ص) آل. سرخ نیمرنگ. پشت گلی. و در فرهنگها بیت ذیل برای این معنی شاهد آمده است، لیکن صریح در مدعا نیست :
چو چشم ابر شد آلا و روی گل ناری
در آبگون قدح افکن شراب گلناری.
منصور شیرازی.
|| (اِ) پروا. (تحفه الاحباب اوبهی).

(اِخ) نام یکی از آبادیهای سقز کردستان و نام پیشین آن «ایلو» است. (فرهنگستان).

[دختر] (پهلوی) سرخ ، سرخ‌کم‌رنگ

آلا
(ص)ئاڵوو، ئاوی، پێوه‌تلاو، تلکیاگ، تلیاگ، تێوەچوو، تێوەدراو، تێوەردراو، خەڵتان، ساویاو بەشتێکەوە، شتڵ (هەموو گیانی‌ دەخوێنێدا شتڵ‏بوو)، شه‌‏تڵ، شەلاڵ، شەڵاڵ، گەوزاو، لەوتاو،

لکه های سفید در پوست

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/آلا/
اسم:
آلا
1. (قدیم): نعمت‌ها.
2. :در آلا و نعمای آفریدگار اندیشه کن. «(عنصرالمعالی)»
3. بن مضارع (آلودن).
4. :آلا و (آل) هر دو در (زبان بهاری) به معنی (بگیر) بوده، اما آل به معنی ایل و تبار نیز هست. صفت:
5. سرخ، سرخ نیمرنگ.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین