آی واژه

(فِ) [ ع. ] (اِفا.) فرو شونده، غروب کننده. ج. آفلین.

(فِ) [ ع. ] (اِفا.) فرو شونده، غروب کننده. ج. آفلین.

فرورونده

[فِ] (ع ص) فروشونده. ناپدیدگردنده. غروب کننده. که فرورود. غارب :
آنکه گه ناقص گهی کامل بود
نیست معبود خلیل آفل بود.مولوی.
هم خر و خرگیر اینجا در گلند
غافلند اینجا و آنجا آفلند.مولوی.
بانگ و صیتی جو که آن خامل نشد
تاب خورشیدی که آن آفل نشد.مولوی.
جز خیالی عارضیّ و باطلی
که بود چون صبح کاذب آفلی.مولوی.
ج، آفلین.

آفل
(ع/افا)ئاوابوو، ئەوەیله‌بەرچاو ونده‌بێ(وەک مانگ‌وڕۆژو...)، ڕۆچوو، له‌بەرچاو ونبوو، ونبوو،

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/آفِل/
اسم:
آفل
1. فرو شونده، غروب کننده. افول کننده. مفردِ (آفلین). واژه‌های مشتق شده: (آفل شدن)

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین