آی واژه

[بَ / بِ] (نف مرکب) آنکه در خانهء پادشاهان و اعیان رجال شغلش آفتابه داشتن است.

[بَ / بِ] (نف مرکب) آنکه در خانهء پادشاهان و اعیان رجال شغلش آفتابه داشتن است.

آفتابه‌دار
(ا/مر)ئاغای دەستاو، ڕه‌ئیس کناراو، مەسینەدار، مەسینەهەڵگر،

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آفتابه/دار/
اسم مرکب:
آفتابه‌دار
1. (منسوخ): آنکه در منزل بزرگان یا در (مساجد) و مکان‌های عمومی دیگر، آفتابه پُر می‌کند و متصدی نظافت (مستراح) است. مترادف‌ها: (آفتابه)، (آفتابه‌دزد)، (آفتابه‌لگن)، (آفتابه‌چی)، (آفتابه‌بردار)، (آفتابه‌پرکنی)، (آفتابه‌آب‌کن)

فرهنگ بزرگ سخن