آغندن
معنی
(غَ دَ) (مص م.) آکندن.
جست و جوی دقیق
آغندن
فرهنگ معین
(غَ دَ) (مص م.) آکندن.
آغندن
فرهنگ دهخدا
[غَ دَ] (مص) آکندن.
آغندن
فرهنگ دهخدا
[غُ دَ] (مص) تر نهادن. خیساندن.
آغندن
واژهنامه کاوه (فارسی به کردی)
آغندن
(مصم)
قەنەواچهتێئاخنین، ناوئاخنکردن، ناوکار کردن، نێوپڕکردن، نێوئاخنکردن،
ئاخنەی، ئاخنین، ئاخنینەوە، ئەنەئاخەنیەی، پۆژەنەی، پەڕ کەردەی، پەستان، پەستاندن، پەستاندنەوە، پەستانەوە، پەستاوتن، پەستاوتنەوە، پەستن، پەستوان، پەستینیوە، پیپیک، تهپانج، تهپانچ، تهپاندن، تهپانن، تهپنای، تێئاخنین، تێئاژەنین، تێپەستان، تێپەستاوتن، تێترنجاندن، تیتهپاندن، تێتهپانن، خرساندن، خنین، داپەچنین، داپەستاوتن، داپەستن، داگرتن، دوویساندن، راپۆڕ، ڕاپۆڕاندن، ژنین، قرساندن، ماخەنای، نیقەڵتووزکردن، هەپش، هەپشاندن، هەشان، هەشاندن، هەشفاندن، هەشڤاندن، هەڵاخن، هەڵاخنین، هەڵازنین، هەڵئاخنین،
ئەوەماشەی، پاشەکەوتکردن (آکندن ثروت)، پێکەوەنان، خڕ کردنەوە، کۆکردنەوە، لەسەریەک دانان، ماشتنەوە، وەسەریەک نان،
پنبهی پیچیدهبرای ریسیدن: پەمۆی پێچراو بۆڕستن، کلوو، کولوو، کولیچک، کەلوو، کەلووی پەمۆ، گودە، گێچەڵی، گێلک،
رتیل زهر دار: هەڵهپەزەی پێوەدەر، هەڵهپەزەی ژاردار،
(مصم)
قەنەواچهتێئاخنین، ناوئاخنکردن، ناوکار کردن، نێوپڕکردن، نێوئاخنکردن،
ئاخنەی، ئاخنین، ئاخنینەوە، ئەنەئاخەنیەی، پۆژەنەی، پەڕ کەردەی، پەستان، پەستاندن، پەستاندنەوە، پەستانەوە، پەستاوتن، پەستاوتنەوە، پەستن، پەستوان، پەستینیوە، پیپیک، تهپانج، تهپانچ، تهپاندن، تهپانن، تهپنای، تێئاخنین، تێئاژەنین، تێپەستان، تێپەستاوتن، تێترنجاندن، تیتهپاندن، تێتهپانن، خرساندن، خنین، داپەچنین، داپەستاوتن، داپەستن، داگرتن، دوویساندن، راپۆڕ، ڕاپۆڕاندن، ژنین، قرساندن، ماخەنای، نیقەڵتووزکردن، هەپش، هەپشاندن، هەشان، هەشاندن، هەشفاندن، هەشڤاندن، هەڵاخن، هەڵاخنین، هەڵازنین، هەڵئاخنین،
ئەوەماشەی، پاشەکەوتکردن (آکندن ثروت)، پێکەوەنان، خڕ کردنەوە، کۆکردنەوە، لەسەریەک دانان، ماشتنەوە، وەسەریەک نان،
پنبهی پیچیدهبرای ریسیدن: پەمۆی پێچراو بۆڕستن، کلوو، کولوو، کولیچک، کەلوو، کەلووی پەمۆ، گودە، گێچەڵی، گێلک،
رتیل زهر دار: هەڵهپەزەی پێوەدەر، هەڵهپەزەی ژاردار،
آغندن
واژهنامه آزاد ویکی پدیا
گونههای دیگر نوشتاری:
(آقندن)
ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آغَندَن/
مصدر فعل متعدی:
آغندن
1. (قدیم): بن مضارع (آغن)، فرو کردن. (آکندن).
2. :روز افزون دستارچهای داشت در دهان او (آغند) و او را محکم بربست. «(ارجانی)»
3. آغِندَن در (زبان بهاری) به معنی «از نوع سفید»، و زمانی صرف میشود که به مخاطب تأکید میشود مثلا در خرید پارچه نوع سفیدش را ابتیاع نماید.
فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین/ فرهنگ شمس
(آقندن)
ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آغَندَن/
مصدر فعل متعدی:
آغندن
1. (قدیم): بن مضارع (آغن)، فرو کردن. (آکندن).
2. :روز افزون دستارچهای داشت در دهان او (آغند) و او را محکم بربست. «(ارجانی)»
3. آغِندَن در (زبان بهاری) به معنی «از نوع سفید»، و زمانی صرف میشود که به مخاطب تأکید میشود مثلا در خرید پارچه نوع سفیدش را ابتیاع نماید.
فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین/ فرهنگ شمس