آی واژه

[ ع. ] (اِ.) جِ اصیل ؛ شبانگاه، نزدیک غروب.

[ ع. ] (اِ.) جِ اصیل ؛ شبانگاه، نزدیک غروب.

آفتاب زردی ها؛ شبان گاهان؛ نژادگان

(ع ص، اِ) جِ اصیل. صاحب اصلان. || محکم رایان. || (اِ) شبان گاه ها. عشایا.

آصال
(ع/ا/ج)
ئادەران، ئەسلان، بنەچەداران، بەحەسڵونەسه‏بەکان، بەڕێزوبەئابڕوویان، جسنان، حەسڵ، حەسڵو جسنان، خانەدانان، ڕەچەڵەکداران، ڕەسەنان، عەسڵان، قایم‌وپتەوان، گرانان، نه‏جیبان، نه‏جیبزادەکان، نه‏جیمان، نه‏جیمزادەکان، نه‏جیوان، نه‏جیوزادەکان، وجاخان، وجاخزادەکان، وه‏جاغان، وه‏جاغزادەکان، هیلاوان،
بیر پتەوان، جێ‌کەوتووان، خاوەنانی ئاکار یابیری سەربەخۆو شیاو، خۆگرتووان، دامەزراوان،
جەنگەی شەو و ئێواران،

گونه‌های دیگر نوشتاری:
(آسال)، (آصار)
ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/آصال/
اسم:
آصال
1. (قدیم): شبانگاه، شبانگاهان، نزدیک غروب. جمعِ (اصیل).
2. :از گردش سپهر بی‌شفقت راتبه غدوّ و آصال دارد. «(ادیب عبدالله)» کهن واژه:
3. آصال ممکن است به (زبان معیار باستان) به دو بخش (آ) - (صال) قابل تجزیه باشد؛ و صال به معنی ساختن، احداث کردن خانه، ساختمان و مانند آنها بوده است.

فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ شمس