آی واژه

[پَ] (حامص مرکب) طباخی. خوالیگری. دیگپزی. پزندگی. خوراک پزی. طباخت. خورده پزی.

[پَ] (حامص مرکب) طباخی. خوالیگری. دیگپزی. پزندگی. خوراک پزی. طباخت. خورده پزی.

آشپزی
(حامص)ئاشپازی، ئاشپەزی، ئاشچێتی، چاشتکەردەی، چاشتی سەرنیای، چەشط‌کردن، چێشت لێنان،

ئاشپه‌زی

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آشپَزی/
حاصل مصدر:
آشپزی
1. عمل و شغل (آشپز)؛ پختن (غذا).
2. :با آشپزی اموراتش را می‌گذراند.
3. فن چگونگی پختن انواع غذاها.

فرهنگ بزرگ سخن

آشپَزی یا پخت‌وپز یک توانمندی و فناوری برای فراهم آوردن غذا است. به شخصی که آشپزی کند، آشپز گفته می‌شود. آشپزی با این‌که یکی از کارهای روزمره برای تأمین انرژی انسان و رفع نیاز گرسنگی است اما یک هنر نیز تلقی می‌شود که از دانش شناخت مواد غذایی، هنر طعم‌دهی (مرینیت)، نانوایی، سس‌ها و… است که هرکدام به تنهایی با ذوق و هنر یک آشپز ماهر است که به‌دست می‌آید. آشپزی و غذاها بخشی گسترده از هر فرهنگی است که حتی در کشورهایی بزرگ مانند ایران هر قومیت فرهنگ غذایی خاص خود را دارند. برخی از سبک‌های آشپزی ریشه در فرهنگ و حتی جنگ‌های ملت‌ها دارد.