آی واژه

(~. وَ)(ص مر.)کسی که همنشینی با او دلپذیر باشد.

(~. وَ)(ص مر.)کسی که همنشینی با او دلپذیر باشد.

[شْ / شِ وَ] (حامص مرکب)شناوری. سباحت.

آشناوری
(حامص)
شناگری: ئاژنی، ئاڤژەنی، ئاوبازی، سۆبایی، مەلە، مەلەزانی، مەلەڤانی، مەلەوانی،
غواصی: نوقڤانی،

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آشنا/وَری/
اسم مرکب:
آشناوری
1. (قدیم): (شناگری).
2. :مردم تا آشناوری نیاموزد، اندر آب غرقه شود. «(ناصرخسرو)»
3. کسی که همنشینی با او دلپذیر باشد.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین