آی واژه

(کُ) (ص فا. اِ.) ۱- عمل آشتی کردن. ۲- مجلسی که برای آشتی کردن و آشتی دادن ترتیب دهند.

(کُ) (ص فا. اِ.)

۱- عمل آشتی کردن.

۲- مجلسی که برای آشتی کردن و آشتی دادن ترتیب دهند.

[کُ] (اِمص مرکب) عمل آشتی کردن. احتفال برای آشتی دادن و آشتی کردن.

آشتی کنان
(ص‌فا.ا/مر)
ئاشبوونەوە، ئاشتبوونەوە، ئاشتەوبیەی، ئاشتەوه‌بیەی، ئاشتیکردن، پێکهاتن، پێکهاتنەوە، خۆش بوونەوە، ڕێک‌‌کەون، ڕێک‌کەوتەی، سازان، سازیای، ڤێک‌که‌تن، گونجان، گونجای، لەڤهاتن، لەهەڤهاتن، وەرەی ئامایش، وەشوه‌بیەی، وەشەوبوون، هوورێئاردەنە،
ڕێوڕەسمی ئاشت بوونەوە، مه‌‏جلیسی ئاشت بوونەوە،

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آشتی/کُنان/
اسم مصدر:
آشتی‌کنان
1. مراسمی که ضمن آن (آشتی) می‌کنند. با حالت آشتی‌جویی.
2. عمل آشتی کردن. مجلسی که برای آشتی کردن و آشتی دادن ترتیب داده می‌شود. واژه‌های مشتق شده: (آشتی)، (آشتی کردن)، (آشتی دادن)، (آشتی پذیر)، (آشتی جویی)، (آشتی جویانه)، (آشتی خواره)، (آشتی ناپذیر)

فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن