آی واژه

[پَ] (نف مرکب) قابل صلح. لایق وفق.

[پَ] (نف مرکب) قابل صلح. لایق وفق.

آشتی پذیر
(ص‌مر)ئاشتیخواز، ئاشتیواز، ئاشتی‏هەڵگر، ئامادەی ئاشبت بوونەوە، ته‌‏بایی‏هەڵگر، سوڵح ‏قبووڵکەر، سوڵحهەڵگر، شایانیئاشتی، شایانی‏سوڵح،

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آشتی/پَذیر/
صفت:
آشتی‌پذیر
1. ویژگی آنکه پس از رنجش یا جنگ، دوستی یا صلح کند.
2. ویژگی دو امری که با هم سازش دارند و قابل تلفیق هستند. (آشتی). واژه‌های مشتق شده: (آشتی)، (آشتی کردن)، (آشتی دادن)، (آشتی جویی)، (آشتی جویانه)، (آشتی خواره)، (آشتی کنان)، (آشتی ناپذیر)

فرهنگ بزرگ سخن