آی واژه

(اِخ) یکی از سه قصبهء مَحالّ ثلاث (تفرش و گرگان و آشتیان) از خرهء عراق بشمال شرقی فراهان، و صابون آن بخوبی مشهور است.

(اِخ) یکی از سه قصبهء مَحالّ ثلاث (تفرش و گرگان و آشتیان) از خرهء عراق بشمال شرقی فراهان، و صابون آن بخوبی مشهور است.

ریشه لغت:
زبان بهاری
ویکی‌پدیا|آشتیان
آوایش:
/آش/تِیان/
نام‌جا:
آشتیان
1. (جغرافیا): یکی از مناطق کهن و تاریخی در (استان مرکزی) به مرکزیت شهر (اراک).
2. :آشتیان ممکن است به دو بخش (آش) - (تیان) قابل تجزیه باشد. روشن نیست این اصطلاح از چه زمانی به تمدن مذکور نهاده شده ولی اصطلاح فوق یک صفت است و منظور از آش، همان غذای داغ ایرانی است که در تیان پخته می‌شده یعنی طبخ برای نفرات زیاد، مانند پادگان‌ها که برای گروهان و گردان تدارک می‌بینند.
3. ::آشتیان بیانگر محدوده نفوذ فرهنگ آذرگشسپی در دنیای قدیم است. واژه‌های مشتق شده: (آشتیانی)

آشتیان مرکز شهرستان آشتیان در استان مرکزی است. این شهر در فاصله ۶۸ کیلومتری اراک و ۲۲۹ کیلومتری تهران قرار دارد. شهر آشتیان از سطح دریا ۲۱۲۰ متر ارتفاع دارد و در سال ۱۳۹۵، ۹٬۵۴۳ نفر جمعیت داشته است. این شهر از متعلقات عراق عجم بوده است؛ نام این شهر تاریخی، بنا به روایات تغییر یافته لفظ آتشدان است که در گذر تاریخ نام این مکان از آتشدان به دلایل مختلف به ابرشتیجان، براشتیجان، سیجان، استجان، اشتیجان برگردانده شده است و النهایه آشتیان نام گرفته است. از جمله توابع این شهرستان، روستای تاریخی سیاوشان است که سرشار از مناظر طبیعی توأم با آب و هوای مطبوع میزبان میهمانان از اقصی نقاط کشور است. موقعیت جغرافیایی آشتیان طول ۳۴ و عرض ۵۵ درجه جغرافیایی است. روز ۲۴ مرداد که مصادف با تولد عباس اقبال آشتیانی مورخ و ادیب شهیر ایرانی است به عنوان روز آشتیان نام‌گذاری شده است.