آی واژه

[دَ] (ص لیاقت) درخور آشامیدن. سزاوار نوشیدن. || که نوشیدن آن بتوان. || که نوشیدن آن واجب است. || (اِ) آنچه آشامند. مقابل خوردنی. شراب. مشروب. شربت. حسو. (دهار). نوشیدنی. شروب.

[دَ] (ص لیاقت) درخور آشامیدن. سزاوار نوشیدن. || که نوشیدن آن بتوان. || که نوشیدن آن واجب است. || (اِ) آنچه آشامند. مقابل خوردنی. شراب. مشروب. شربت. حسو. (دهار). نوشیدنی. شروب.

آشامیدنی
(ص)ئی‎خواردنەوە، بۆخواردنەوە، تراوی‏‌شیاوی‏‌نۆشین، خواردنەوە، خواردنەوەیی، شتی‏ خواردنەوە، نۆشەمەنی، هەرچی‏ بخورێتەوە، هینۆشین،

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آشامیدَنی/
صفت:
آشامیدنی
1. مناسب (آشامیدن)؛ قابل شُرب.
2. :مایعاتی که برای رفع عطش و مانند آن می‌نوشند. (نوشیدنی).

فرهنگ بزرگ سخن