آرایشگر
معنی
(یِ گَ) (ص فا.) آن که آرایش کند، سلمانی.
هممعنا / پادمعنا
- آراینده
- چهرهآرا، مشاطه
- پیرایشگر، حلاق، سرتراش، سلمانی
جست و جوی دقیق
آرایشگر
فرهنگ معین
(یِ گَ) (ص فا.) آن که آرایش کند، سلمانی.
آرایشگر
فرهنگ دهخدا
[یِ گَ] (ص مرکب) زاین. مزیِّن. مشّاطه. || سلمانی. گرّای.
آرایشگر
واژهنامه کاوه (فارسی به کردی)
آرایشگر
(افا)
ئارایشگەر، بەربەر، پۆڕقوت، جوانکار، جوانکەر، حەللاق، خەمڵێن، خەمڵێنۆک، دەقدەر، دەلاک، دەللاک، ڕازێنەر، سەرتاش، سەرتراش، سەڵمانی، موویکار، وەڕازێن،
دێکۆراتۆر، ڕازێنکار،
(افا)
ئارایشگەر، بەربەر، پۆڕقوت، جوانکار، جوانکەر، حەللاق، خەمڵێن، خەمڵێنۆک، دەقدەر، دەلاک، دەللاک، ڕازێنەر، سەرتاش، سەرتراش، سەڵمانی، موویکار، وەڕازێن،
دێکۆراتۆر، ڕازێنکار،
آرایشگر
واژهنامه هژار (فارسی به کردی)
جوانکار,جوانکهر,خهملینۆک,خهمڵێن,شانهکار
آرایشگر
واژهنامه آزاد ویکی پدیا
ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آرایِش/گَر/
صفت فاعلی:
آرایشگر
1. آنکه شغل او (آرایش) مو یا چهره است، (سلمانی).
2. :با ... زلفهای آراسته که گویی هم اکنون از زیر دست آرایشگر آمده. «(بزرگعلوی)»
3. (سلمانی). آنکه آرایش کند، آرایش کننده، تزئین کننده، نیز (دکوراتور). مترادفها: (آرایشی)، (آرایشگاه)، (آرایشگری)
فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین
فارسی
آوایش:
/آرایِش/گَر/
صفت فاعلی:
آرایشگر
1. آنکه شغل او (آرایش) مو یا چهره است، (سلمانی).
2. :با ... زلفهای آراسته که گویی هم اکنون از زیر دست آرایشگر آمده. «(بزرگعلوی)»
3. (سلمانی). آنکه آرایش کند، آرایش کننده، تزئین کننده، نیز (دکوراتور). مترادفها: (آرایشی)، (آرایشگاه)، (آرایشگری)
فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین