آی واژه

(~.) ۱- (ص مر.) آذرگون، آتش رنگ. ۲- (اِمر.) نوعی شقایق که کنارش سرخ و میانش سیاه باشد.

(~.)

۱- (ص مر.) آذرگون، آتش رنگ.

۲- (اِمر.) نوعی شقایق که کنارش سرخ و میانش سیاه باشد.

گل آفتابگردان؛ همیشه بهار

[ذَرْ] (اِ مرکب) گلی باشد زرد که در میان زغب و پرزی با ریشه های سیاه دارد و خوش بوی نیست. و ایرانیان دیدار آن را نیک دارند و در خانه بپراکنند. (از قاموس). چنانکه در آذرگون گفته شد آذریون معرب آذرگون است و اقوال فرهنگ نویسان مانند شعرا در معنی آن نهایت مختلف و مضطربست، و آن را خیری و نوعی بابونه و سطردیقون و اقحوان و زبیده و کخله و گاوچشم و همیشه بهار و نوعی از شقایق و گل آفتاب پرست و امثال آن گفته اند. صاحب تحفه گوید: نباتی است میان شجر و گیاه بقدر ذرعی برگش بی زواید و نرم بقدر برگ جرجیر و با اندک زغبیت و گلهای او بزرگ و پهن و مدور و زرد و رخشنده و در وسط او برگهای ریزهء سیاه مایل بسرخی و بغایت خوش منظر و همیشه رو به آفتاب دارد و بحرکت او دور میکند... و تشویش اقوال مؤلف اختیارات بر ارباب بصر پوشیده نخواهد بود - انتهی. و از این تعریف روشن می شود که آذریون همان گل است که اکنون آفتاب گردان نامند : و آذریون از حسد رخسار آتش رنگ او رخ بزرآب فروشست و بسان غمگینان از اوراق گلناری چهره زعفرانی بنمود. (تاج المآثر).
هر زمان چون آذر آذریون برخشد در چمن
هر زمان چون نیل نیلوفر بخندد در شمر.
(تاج المآثر).
برای طاعت تست آن نسیم جان پرور
که از میانهء آذر بروید آذریون.
ظهیر فاریابی (دیوان ص232).

آذریون
(ص‌مر)
شقایق‌سرخ: سوورەهەراڵە، گوڵاڵەسوورکە، گوراڵەسوورێ، گوڵاڵەسوورە، گوڵه‌بەوی، گوڵەخەندەران، گوڵە مێلاقە، گوڵی‌ ئاگرین، نیسان،
- پاڵەوی، ڕۆجیارپەرست، ڕۆژگارپەرست، شه‌بەنگەبەڕۆژ، گۆکباخان، گولا بەربەرۆژکی، گول‌بەرۆژ، گوڵه‌‏بەڕۆژە،
بخورمریم: بخورمەریەم، پەنجەمریەم،
گل ‏نگونسار: سەرنەخوونْک، شلێر، شلێرە، شلێل، گولا پێغەمبەر، گوڵئاگرین، گوڵەئاگرین، گوڵەشلێرە، گوڵەشللێرە، گوڵەعەرعەر، نخین، هەڵاڵه‌‏برمە،
سوورگوڵ، سۆرگول، سوورەگوڵ، گولاسۆر، گوڵخونچە، گوڵه‌باخ، گوڵی‌سوور، ماوەرد، ولەمەغمەڵیە،
ئالالە، باتینۆک، بووک، بووک‏وزاوا، بیتانووک، پاگورگانە، چارانچەقیلە، چارەچەقیلە، ڕه‌‏بەنۆک، ڕیبەنۆک، کولیلکانیسانێ، گۆرالەقلیان، گو‌ڵاڵە، گو‌ڵاڵەسوورکە، گو‌ڵاڵەسوورە، گوڵەمانی، گوڵەنەورۆز، گوڵەمێلاق، گوڵەمێلاقە، گونگلۆک، لوولیکئاگرۆ، هەرالە، هەراڵە، هەراڵه‌برەم،

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آذر/یون/
اسم مرکب:
آذریون
1. نوعی (شقایق) که کنارش سرخ و میانش سیاه باشد. صفت مرکب:
2. (آذرگون)، آتش رنگ.

فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن

(En:calendula)