آذرنگ
معنی
(ذَ رَ)
۱- (ص مر.) آتش رنگ، آذرگون.
۲- روشن، نورانی.
۳- (اِمر.) آتش، آذر.
جست و جوی دقیق
آذرنگ
فرهنگ معین
(ذَ رَ)
۱- (ص مر.) آتش رنگ، آذرگون.
۲- روشن، نورانی.
۳- (اِمر.) آتش، آذر.
۱- (ص مر.) آتش رنگ، آذرگون.
۲- روشن، نورانی.
۳- (اِمر.) آتش، آذر.
آذرنگ
فرهنگ دهخدا
[ذَ رَ] (اِ) غم صعب. محنت صعب. (فرهنگ اسدی). درد. رنج. خدوگ. آدرنگ :
ز فرزند بر جان و تنْت آذرنگ
تو از مهر او روز و شب چون نهنگ.
ابوشکور.
به آهن نگه کن که برّید سنگ
نرست آهن از سنگ بی آذرنگ.ابوشکور.
مکن بیش از این در جدایی درنگ
که از غم بجانم رسید آذرنگ.خسروانی.
نباشد کوه را وقت درنگ تو درنگ تو
جهان هرگز نجوید تا تو باشی آذرنگ تو.
فرخی.
نیاید هیچ شاهی سوی تو هرگز بجنگ تو
جهان هرگز نجوید تا تو باشی آذرنگ تو.
فرخی.
تا کیم از چرخ رسد آذرنگ
تا کیم از گونهء چون بادرنگ؟مسعودسعد.
ای چشم خوشت مرا چو دیده
یک روز مباد آذرنگت.سنائی.
بی آذرنگ آید هر لنگ از عصا
فرعون لنگ را ز عصا آمد آذرنگ.سوزنی.
انصاف و عدل شاه بتدبیر رای تو
برداشت از جهان ستم و جور و آذرنگ.
سوزنی.
|| آتش :
چو گوگرد زد محنتم آذرنگ
که در خاکم افکند چون بادرنگ.
مسعودسعد.
برآسود یک هفته بر جای جنگ
بیاقوت می رنگ داد آذرنگ.نظامی.
|| (ص) روشن. منور :
بسنگ گران آمد آن سنگ خورد
مر آن سنگ این سنگ بشکست خرد
فروغی پدید آمد از هر دو سنگ
دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ.فردوسی.
ز فرزند بر جان و تنْت آذرنگ
تو از مهر او روز و شب چون نهنگ.
ابوشکور.
به آهن نگه کن که برّید سنگ
نرست آهن از سنگ بی آذرنگ.ابوشکور.
مکن بیش از این در جدایی درنگ
که از غم بجانم رسید آذرنگ.خسروانی.
نباشد کوه را وقت درنگ تو درنگ تو
جهان هرگز نجوید تا تو باشی آذرنگ تو.
فرخی.
نیاید هیچ شاهی سوی تو هرگز بجنگ تو
جهان هرگز نجوید تا تو باشی آذرنگ تو.
فرخی.
تا کیم از چرخ رسد آذرنگ
تا کیم از گونهء چون بادرنگ؟مسعودسعد.
ای چشم خوشت مرا چو دیده
یک روز مباد آذرنگت.سنائی.
بی آذرنگ آید هر لنگ از عصا
فرعون لنگ را ز عصا آمد آذرنگ.سوزنی.
انصاف و عدل شاه بتدبیر رای تو
برداشت از جهان ستم و جور و آذرنگ.
سوزنی.
|| آتش :
چو گوگرد زد محنتم آذرنگ
که در خاکم افکند چون بادرنگ.
مسعودسعد.
برآسود یک هفته بر جای جنگ
بیاقوت می رنگ داد آذرنگ.نظامی.
|| (ص) روشن. منور :
بسنگ گران آمد آن سنگ خورد
مر آن سنگ این سنگ بشکست خرد
فروغی پدید آمد از هر دو سنگ
دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ.فردوسی.
آذرنگ
فرهنگ نام‌ها
[دختر] آتش رنگ ، نورانی ، تابناک ، آذرگون ، روشن
آذرنگ
واژه‌نامه کاوه (فارسی به کردی)
آذرنگ
(ا/مر/ص‌مر)
برنگ‌آتش: ئارگوڵ، ئارگوون، ئاگری، ئاگرین، ئاگرینە، ئاوراسا، ئاورئاسا، ئاورنگ، ئاورین، ئاورینگ، ڕەنگئاگر، سووریئاگرین، سووری‌‌تۆخ، سووریخەست، وەک ئاگر،
شقایق‌سرخ: سوورەهەراڵە، گوڵاڵەسوورکە، گوراڵە سوورێ، گوڵاڵەسوورە، گوڵه‌بەوی، گوڵەخەندەران، گوڵەمێلاقە، گوڵی ئاگرین، نیسان،
همیشه‌بهار: هەمیشه بەهار،
سمندر: دووژیانی‌‌یەکەوەمارمێلکەدەچێ، وشکاوییەکەلەشێوەی مارمێلکەپێستی بۆرەو خاڵی زەردی تێدانو تا بستێک درێژده‌بێ،
ئاتر، ئاتەر، ئاتەش، ئار، ئارگ، ئازەر، ئاڤر، ئاگر، ئاور، ئاوێر، ئاویر، ئاهر، ئاهیر، ئاهێر، ئاهییر، ئایر، ئاێر، ئایەر، ئایێر، ئێر، ئێگر، تەش، دۆژ، هاتەر، هەتار، هەتەر، یاگی،
روشن: ڕۆچن، ڕۆشن، ڕۆشنا، ڕوون، ڕووناک، ڕوەن، ڕۆەن، رەوشەن، نوورانی،
(ا/مر/ص‌مر)
برنگ‌آتش: ئارگوڵ، ئارگوون، ئاگری، ئاگرین، ئاگرینە، ئاوراسا، ئاورئاسا، ئاورنگ، ئاورین، ئاورینگ، ڕەنگئاگر، سووریئاگرین، سووری‌‌تۆخ، سووریخەست، وەک ئاگر،
شقایق‌سرخ: سوورەهەراڵە، گوڵاڵەسوورکە، گوراڵە سوورێ، گوڵاڵەسوورە، گوڵه‌بەوی، گوڵەخەندەران، گوڵەمێلاقە، گوڵی ئاگرین، نیسان،
همیشه‌بهار: هەمیشه بەهار،
سمندر: دووژیانی‌‌یەکەوەمارمێلکەدەچێ، وشکاوییەکەلەشێوەی مارمێلکەپێستی بۆرەو خاڵی زەردی تێدانو تا بستێک درێژده‌بێ،
ئاتر، ئاتەر، ئاتەش، ئار، ئارگ، ئازەر، ئاڤر، ئاگر، ئاور، ئاوێر، ئاویر، ئاهر، ئاهیر، ئاهێر، ئاهییر، ئایر، ئاێر، ئایەر، ئایێر، ئێر، ئێگر، تەش، دۆژ، هاتەر، هەتار، هەتەر، یاگی،
روشن: ڕۆچن، ڕۆشن، ڕۆشنا، ڕوون، ڕووناک، ڕوەن، ڕۆەن، رەوشەن، نوورانی،
آذرنگ
واژه‌نامه آزاد ویکی پدیا
ریشه لغت:
پهلوی
آوایش:
/آذرنگ/
اسم:
آذرنگ
1. (قدیم): درد، رنج، غم.
2. :ز فرزند بر جان و تنت آذرنگ/ ... «(ابوشکور)»
صفت مرکب:
3. آتش رنگ، آذرگون. روشن، نورانی. آتش، آذر.
فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ شمس
==زبان دیگر==
ریشه لغت:
زبان بهاری
آوایش:
/آذر/اَنگ/
صفت نسبی:
آذرنگ
4. (قدیم): حالتی که انسان مکرر دچار اشتباه در عملکرد داشته باشد، اشتباه کننده از روی سهو.
5. : من هم‌میشهَ بو یوله آذرم
6. :: من همیشه این راه را اشتباه می‌روم.
پهلوی
آوایش:
/آذرنگ/
اسم:
آذرنگ
1. (قدیم): درد، رنج، غم.
2. :ز فرزند بر جان و تنت آذرنگ/ ... «(ابوشکور)»
صفت مرکب:
3. آتش رنگ، آذرگون. روشن، نورانی. آتش، آذر.
فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ شمس
==زبان دیگر==
ریشه لغت:
زبان بهاری
آوایش:
/آذر/اَنگ/
صفت نسبی:
آذرنگ
4. (قدیم): حالتی که انسان مکرر دچار اشتباه در عملکرد داشته باشد، اشتباه کننده از روی سهو.
5. : من هم‌میشهَ بو یوله آذرم
6. :: من همیشه این راه را اشتباه می‌روم.