آی واژه

(خِ رَ) [ ع. ] (اِ.) جهان دیگر، عقبی.

(خِ رَ) [ ع. ] (اِ.) جهان دیگر، عقبی.

انجامش؛ رستاخیز؛ روز بازپسین

[خِ رَ] (ع اِ) آخِره. آن جهان. آن سرای. عقبی. معاد. دارالخلد. عجوز. آجل. آجله. اخری. مقابل اولی و دنیا : و هر گاه که متقی در کار این جهان گذرنده تأملی کند هرآینه مقابح آن را بنظر بصیرت بیند... و با یاد آخرت الفت گیرد. (کلیله و دمنه). و آنکه سعی برای مصالح دنیا مصروف دارد زندگانی بر وی وبال باشد و از ثواب آخرت بازماند. حاصل آن [ راحتی اندک ] اگر میسر گردد خسران دنیا و آخرت باشد. (کلیله و دمنه). و اگر بقضاء مقرون گردد عز دنیا و آخرت مرا بهم پیوندد. (کلیله و دمنه). و نیز آنکه سعی برای آخرت کند مرادهای دنیا بتبعیت بیابد. (کلیله و دمنه). آخر رای من بر عبادت قرار گرفت چه مشقت طاعت در جنب نجات آخرت وزنی نیارد. (کلیله و دمنه). و بحال خردمند آن لایقتر که همیشه طلب آخرت را بر دنیا مقدم دارد. (کلیله و دمنه).
دنیا پلی است رهگذر دار آخرت
اهل تمیز خانه نگیرند بر پلی.
سعدی.
دوست بدنیا و آخرت نتوان داد
صحبت یوسف به از دراهم معدود.
سعدی.
-عشاء آخرت، عشاء آخره؛ نماز خفتن.

آخرت
(ع/ا)ئاخره‌‏ت، ئاخیره‌‏ت، ئەڵسمان، ئەودونیا، پەسڵان، جەو دمای، حەشر، دنیای‌‌دی، دونیای‌‌دیکە، ڕۆژاپاشینێ، ‌ڕۆژاپساتێ، رۆژاپەسڵانێ، ڕۆژبازاڕی‌قیامه‌تێ، ڕۆژ مەحشەر، ‌‌رۆژی‏پساتێ، رۆژی‌پەسلان، ڕۆژی‌حەشرێ، ڕۆژی‌سەڵا، ڕۆژی‌عەشرێ، ڕۆژی ‌‌مەحشەرێ، ڕۆژی‌قیامه‌‏ت، سڵا، سڵان، سەڵا(سەڵام ‌لێڕابوو!)، قارسی، قالووەلا، قیا، قیامه‌‏ت، گهان، مەحشەر، نیرڤانا، نیروانا، هەستانەوە، هەشر، هەڵستانەوە، هەڵسمان،

ئاخر,ئاخره‌ت

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/آخِرَت/
اسم:
آخرت
1. (ادیان): در اعتقاد صاحبان (ادیان)، جهانی که پس از مُردن (پس از رستاخیز) به آن داخل می‌شوند و مطابق اعمال دنیایی‌شان همیشه در آنجا در نعمت و خوشی یا عذاب زندگی میکنند. جهان دیگر، (عُقبیٰ). مقابل (دنیا).

فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ شمس

==زبان دیگر==
زبان معیار باستان
آوایش:
/آخِر/عت/
اسم مرکب:
آخرت
2. آخرت در (زبان معیار باستان) ممکن است به دو بخش آخِر - (عت) قابل تجزیه باشد، و معنی آن نفر آخر است.