آثم
معنی
(ثِ) [ ع. ] (اِفا.) گناهکار، مجرم.
برابر فارسی
- آثم
جست و جوی دقیق
آثم
فرهنگ معین
(ثِ) [ ع. ] (اِفا.) گناهکار، مجرم.
آثم
فرهنگ سره
گناهکار
آثم
فرهنگ دهخدا
[ثِ] (ع ص) بزهمند. بزهکار. (مهذب الاسماء). گناهکار. مجرم. مذنب. عاصی. ج، آثمین، آثمون.
آثم
واژهنامه کاوه (فارسی به کردی)
آثم
(ع/افا)بەزە، بەزەکەر، تاوانبار، تاواندار، تاوانکار، خووی سووج، خهتابار، خهتاکار، ڕووسار، ڕووسارد، سووچبار، سووچدار، سووچ یار، شهپنی، عێبەلۆ، فینوو، گونابار، گوناحبار، گوناحکار، گونادبار، گوناعبار، گوناعکار، گوناکار، گوناهبار، گوناهکار، گونەکار، گونەهبار، گونەهکار، وهباڵبەز، وهباڵکار، وهباڵکەر، هەڵهباز، هەڵەکار،
(ع/افا)بەزە، بەزەکەر، تاوانبار، تاواندار، تاوانکار، خووی سووج، خهتابار، خهتاکار، ڕووسار، ڕووسارد، سووچبار، سووچدار، سووچ یار، شهپنی، عێبەلۆ، فینوو، گونابار، گوناحبار، گوناحکار، گونادبار، گوناعبار، گوناعکار، گوناکار، گوناهبار، گوناهکار، گونەکار، گونەهبار، گونەهکار، وهباڵبەز، وهباڵکار، وهباڵکەر، هەڵهباز، هەڵەکار،
آثم
واژهنامه آزاد ویکی پدیا
ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/آثم/
صفت:
آثم
1. گناهکار، مجرم.
2. :آنکه امید حیات نداشته باشد ... آثم است. «(قطب)»
فرهنگ لغت معین
فرهنگ بزرگ سخن
عربی
آوایش:
/آثم/
صفت:
آثم
1. گناهکار، مجرم.
2. :آنکه امید حیات نداشته باشد ... آثم است. «(قطب)»
فرهنگ لغت معین
فرهنگ بزرگ سخن