آی واژه

(~. گَ) (اِمر.) ظرف کوچک سیمی که در آن چند تکه زغال افروخته قرار می‌دهند و در هوا می‌چرخانند تا مشتعل گردد؛ آتش چرخان، آتش سرخ کن.

(~. گَ) (اِمر.) ظرف کوچک سیمی که در آن چند تکه زغال افروخته قرار می‌دهند و در هوا می‌چرخانند تا مشتعل گردد؛ آتش چرخان، آتش سرخ کن.

[تَ گَ] (اِ مرکب) جوّاله. آتش سرخ کن.

آتش گردان[ا] (ئاتەش گەردان - ateş gerdan)سەبەتەیەکی بچووکی لە تەل دروستکراوە، چەند کۆڵۆ خەڵوزو ئاگری تێدەکەن و لە هەوادا بایدەدەن تا ئاگر بگرێ.

تاوله‌مه‌

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آتش/گَردان/
اسم مرکب:
آتش‌گردان
1. ظرف کوچک سیمی با یک بند بلند از حلقه‌های نازک سیم که در آن، چند قطعه (زغال) می‌گذارند و (آتش) می‌زنند و در هوا می‌چرخانند تا زغال‌ها گداخته شود. (آتش‌چرخان)، (آتش‌سرخ‌کن).
2. ظرف کوچک سیمی که در آن چند تکه زغال افروخته قرار می‌دهند و در هوا می‌چرخانند تا مشتعل گردد؛ آتش چرخان، آتش سرخ کن.

فرهنگ لغت معین
فرهنگ بزرگ سخن

آتش گردان، آتش چرخان یا آتش سرخ کن وسیله‌ای است که در آن آتش درست می‌کنند. برای آماده کردن فوری قلیان یا هر مصرف دیگری که به چند قطعه آتش گداخته نیاز است از آتش گردان استفاده می‌شود. آتش گردان یک ظرف متخلخل و کوچک سیمی است که دسته بلند سیمی دارد. زغال را در آن می‌ریزند و پس از افزودن کمی نفت و آتش زدن آن همرا با چرخاندنش موجب رسیدن هوا و اکسیژن فراوان به زغال و گداخته شدن فوری آن می‌شوند.