آی واژه

(~. رِ) (اِمر.) ۱- پاره آتش، اخگر. ۲- کنایه از: کودک شریر.

(~. رِ) (اِمر.)

۱- پاره آتش، اخگر.

۲- کنایه از: کودک شریر.

[تَ رَ / رِ] (اِ مرکب) اخگر. سکار. بجال. جمره. جذوه. قبس. || کرم شب تاب. || (ص مرکب) مجازاً، سخت جافی و ستمکار :
عقل و جانم برد شوخی آفتی عیاره ای
باددستی خاکیی بی آبی آتش پاره ای.سنائی.
|| داهی.
- مثل آتش پاره؛ کودکی سخت بی آرام و شریر و شوخ.
|| چابک و چربدست.

گونه‌های دیگر نوشتاری:
(آتش‌باره)
ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آتَش/پارِه/
صفت:
آتش‌پاره
1. (گفتگو): زیباروی پر نشاط. پاره (آتش)، اخگر.
2. :محو تماشای یک تن از این دختران آتش‌پاره گردیده بود. «(جمال‌زاده)»
3. (مجاز): شرور و موذی. کودک (شریر).

فرهنگ لغت معین
فرهنگ بزرگ سخن

(En:fire brand)