آی واژه

(~. اَ) (حامص.) کنایه از: ایجاد فتنه و آشوب.

(~. اَ) (حامص.) کنایه از: ایجاد فتنه و آشوب.

[تَ اَ] (حامص مرکب)فعل آتش افروز.

آتش افروزی[ا - مص] (ئاتەش ئەفروزی - ateş efrüzî)فیتنەگێڕی، ئاورهەڵایسێنی.

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آتش/اَفروزی/
حاصل مصدر:
آتش‌افروزی
1. روشن کردن (آتش)، آتش افروختن.
2. (مجاز): فتنه‌انگیزی، کنایه از: ایجاد فتنه و آشوب.

فرهنگ لغت معین
فرهنگ بزرگ سخن