آی واژه

(~.)(اِمر.) ۱- منقل، اجاق. ۲- تنور. ۳- ظرفی مخصوص در آتشکده که در آن آتش مقدس افروزند.

(~.)(اِمر.)

۱- منقل، اجاق.

۲- تنور.

۳- ظرفی مخصوص در آتشکده که در آن آتش مقدس افروزند.

[تَ] (اِ مرکب) کانون. کانونه. اجاق. منقل: فرمودند من از قصر عارفان روان شدم شما دیگ بر آتشدان نهادید. (انیس الطالبین بخاری).
دو گوهر است در این وقت شرط مجلس ما
قنینه معدن این و تنور مسکن آن
یکی چو آب زر اندر میان جام و قدح
یکی چو برگ گل اندر میان آتشدان.معزی.
دیگپایه. دیگدان. تنور. تنوره. کور. کوره. تنور آهنگر. کلانهء آهنگر. (مقدمه الادب): سطام؛ کفچهء آتشدان. (السامی فی الاسامی). || (اِخ) محراب. ببغاء. مجمره.(1) (از ابوریحان بیرونی).
(1) - یکی از صور فلکی زبر دنبالهء عقرب.

آتشدان[ا] (ئاتەشدان - ateşdan)کورە، کوانوو، مەقڵی، وەجاغ، ئاگردان.

آتشدان
(ا/مر)
ئارگا، ئاگردان، ئاگردانک، ئاگۆڕک، ئاره‌وانه، ئاورجا، ئاوردان، ئاورگ، ئاوگۆڕک، به‌روه‌سێڵ، پشکۆدان، پۆڕگ، پۆرگر‏(سیاهچادر)، تفْک، تفکه، توونخانه، ته‌‏زگا، ته‌‏ژگا، ته‌شگاه، ته‌‏فایه، جاج، جێئاور، سکڵدان، سووچێو، ڤه‌‏یتوون، کوانوو، کۆچک، کوچکئاگر، کوچکاور، کوچکانی، کوانوو، کوونه، کووره، کویر، گه‌رمین، وجاخ، وه‌جاغ،
تنور: ئارتوون، ئارگوون، ئێتوون، ته‌روون، ته‌‏ندوور، ته‌‏نوور، ته‌نیر، قۆرته‌ره،
تون‌حمام: ئاتوون، ئاگردانی‌گه‌‏رماو، ئه‌توون، توونخانه، توونی ‌حه‌‏مام، ڤه‌‏یتوون، کویرها حه‌مامێ،
منقل: پشکۆدان، ته‌شگاه، ته‌‏فایه، سووچێو، سکڵدانی‌کانزا، کوونه، گه‌رمین، مانقال، مقه‌‏ڵی، مه‌قاڵه، مه‌‏قه‌‏ڵی، مه‌‏نقاڵ، مه‌‏نقه‌‏ڵ، مه‌‏نقه‌‏ڵه، مه‌‏نقه‌‏ڵی، مه‌نگه‌ڵ، مه‌نگه‌ڵه، مه‌‏نگه‌‏ڵی، مه‌‏نگه‌‏ڵیه،

ئاگردان,ئاورجا,ئاوردان,به‌روه‌سێل,ته‌زگا,ته‌ژگا,وجاخ,وجاغ,وه‌جاخ,وه‌جاغ

[نجوم] Ara
صورت فلکی کوچکی در آسمان جنوبی (southern sky) که بین صورت‌های عقرب و مرغ بهشتی قرار دارد

[نجوم] Altar
صورت فلکی کوچکی در آسمان جنوبی (southern sky) که بین صورت‌های عقرب و مرغ بهشتی قرار دارد

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آتَش/دان/
اسم مرکب:
آتشدان
1. آنچه در آن (آتش) روشن می‌کنند یا در آن آتش می‌ریزند.چنانکه (کوره)، (تنور)، و مانند آن. (منقل)، (اجاق). قید:
2. ظرف مخصوص نگهداری (آتش‌مقدس) در (آتشکده) و خانه‌ها، نزد (زرتشتیان).

فرهنگ لغت معین
فرهنگ بزرگ سخن