آی واژه

(رِ) (اِمر.) ۱- آبخوری. ۲- آبگیر. ۳- چشمه، جویبار.

(رِ) (اِمر.)

۱- آبخوری.

۲- آبگیر.

۳- چشمه، جویبار.

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آب/خُورِه/
اسم مرکب:
آب‌‌ خوره
1. (ساختمان): حوضچه‌ه‌ای که در وسط توده خاکی یا (سیمان) ایجاد می‌کنند و برای تهیه (ملاط)، در آن آی می‌ریزند.
2. (قدیم): از ریشه (آبخو). آبگیر (آبشخور). چشمه، جویبار.

فرهنگ لغت معین
فرهنگ بزرگ سخن