آی واژه

(اَ)(اِمر.) ۱- استراحتگاهی در میان دو منزل برای رفع خستگی از چهارپایان. ۲- آب دزدک.

(اَ)(اِمر.)

۱- استراحتگاهی در میان دو منزل برای رفع خستگی از چهارپایان.

۲- آب دزدک.

[اَ] (اِ مرکب) توقفگاه ستور میان دو منزل، آسایش و رفع ماندگی را. || چوبی کاواک و میان تهی کرده که چوبی دیگر در میان آن فروبرند و بفشار آب در آن کنند و نیز بیرون افکنند. آبدزدک. و به عربی آن را زراقه (ربنجنی)، ذراقه و سراقه و مضخه گویند.

ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آب/انداز/
اسم مرکب:
آب‌‌انداز
1. (قدیم): استراحتگاهی در میان دو (منزل) کاروان‌ها برای رفع خستگی خود و از چهارپایان، توقف میکردند.
2. آب دزدک.

واژه‌های مشتق شده:
(آب اندازی)

فرهنگ لغت معین