[آبْ] (ص مرکب، اِ مرکب) آنکه کشت را آب دهد. اویار. آب بخش. میرآب. قلاد. ساقی :

[آبْ] (اِخ) نام محلی کنار راه سمنان و دامغان میان سمنان و تلیستان در 230 هزارگزی طهران.

(ص مر.) میرآب. تقسیم کننده آب برای مزارع و باغ‌ها.

آب‌بان، آب‌پا، میراب