آی واژه

(کَ) (اِمر.) ۱- آبگیر. ۲- گودال.

(کَ) (اِمر.)

۱- آبگیر.

۲- گودال.

[کَ] (اِ مرکب) جایی که رود یا سیل و جز آن برده و گود کرده باشد بدرازا. جرف :
دلش نگیرد از این کوه و دشت و بیشه و رود
سرش نپیچد از این آبکند و لوره و جر.
عنصری.
|| آبگیر. غدیر. ژی. شمر. غفچی :
هرکه باشد تشنه و چشمه نیابد هیچ جای
بی گمان راضی بباشد گر بیابد آبکند.
شهید بلخی.
|| گو. مغاک :
آبکندی دور و بس تاریک جای
لغزلغزان چون درو بنهند پای.رودکی.
|| (اِخ) نام شهری و مدینه ای. (برهان).

آبکند[ا] (ئاب کەند - abkend)ئاودڕ، عەماراو، ئەستێل.

آبکند
(ا/مر)
استخر: ئاڤزیل، ئاڤەڤەک، ئاوگر، ئاوگیر، ئەستێر، ئەستێرک، ئەستێرە، ئەستێڵ، ئەستێڵک، بڕکە، بەنداو، پاشاو، پنکاڤ، تاڵاو، تاڵاوی، تێڵاو، جەردام، حەود، حەوز، دۆڵاوە، دۆڵە، ڕەشەش (آب باران)، ستێر، ستێڵ، سەهرینج، سێریج، قۆپی، قۆڕغ، گوڕی، گۆل، گۆلاو، گوڵەم، گۆم، گۆماو، گوەل، لیچ، لێچ، مەهسەر، هۆراو، هۆرن، هەسار، هەساری، هەسوێل، هەسێر، هەسێڵ،
ئاڤدڕ، ئاڤدڕگە، ئاو دڕ، ئاودڕکە، ئاو دڕگە، ئاوکەن، بۆدڕ، بوودڕ، بەرکەنداڵ، ته‌‏پڵک، جۆم، چق، چەمبل، خڕ، خمخۆرکە، دڕگە، دڕناڵ، دەلاڤ، ڕەندۆڵ، ڕەهۆڵ، زابۆق، زندوور، سەیلاوکەن، شیو، کندڕ، کۆرت، کۆرتال، کۆڕیان، کوندڕ، کەله‌بەر، کەناڵ، کەناو، کەند، کەندار، کەنداڵ، کەنداو، کەندڕ، کەندەڵان، کەنگ، کەننەڵان، کەنەک، کەوشۆ، کەوڵۆس، گەڕ، لاندڕ،
گودال: ئەسکوند، چاڵ، چاڵتینگ(گردن)، چاڵێ، چاڵی‌ کەمتر ‌لەمیترێک قووڵ، زینێ، قپکە، قۆرت، قوفتیس، قۆقک، قۆڵت، قووتە، قووڵکە، کۆرت، کۆرتال، کۆرتک، کوزوری، کەند، کەنگ، گاچاڵ(بزرگ)،

ئاودڕ,ئاودڕ,ئاودڕگه‌,ئاودڕکه‌,ته‌پڵک,جۆم,خڕ,دڕناڵ,لاندڕ,که‌ن,که‌ناو,که‌ند,که‌نداو,که‌نگ,که‌نه‌ک,که‌وڵۆس

[جغرافیا، زمین‌شناسی] Gully 1
دره کوچک و باریک و ژرفی که براثر عبور سیلاب بر روی رسوبات و خاک‌های سست سطحی به‌ وجود می‌آید

آبکند یکی از زمین‌چهرهاست که به درهٔ تنگ کوچک یا درهٔ تنگ عمیقی گفته می‌شود که گاهی در روی دامنهٔ سفلای آتشفشانی تشکیل می‌شود و این در زمانی‌ست که باران سنگین باعث ایجاد سیلابی شده که مواد را به سمت پایین روبیده و در خاکستر آتشفشانی نرم ایجاد بریدگی می‌کند. این پدیده خندق، بارانکا و گالی نیز نامیده می‌شود.