آبست
معنی
(بَ) (اِ.) نک آبسته.
جست و جوی دقیق
آبست
فرهنگ معین
(بَ) (اِ.) نک آبسته.
آبست
فرهنگ معین
(~.) (اِ.) بخش درونی پوست مُرکبات.
آبست
فرهنگ معین
(بِ)
۱- (ص.) آبستن.
۲- (اِ.) زهدان، رحم.
۱- (ص.) آبستن.
۲- (اِ.) زهدان، رحم.
آبست
فرهنگ دهخدا
[بِ] (ص) مخفف آبستن :
مریمان بی شوی آبست از مسیح
خامشان بی لاف و گفتار فصیح.مولوی.
مشتری شو تا بجنبد دست من
لعل زاید معدن آبست من.مولوی.
آنچه آبست است شب جز آن نزاد
حیله ها و مکرها باد است باد.مولوی.
از یکشبه همخوابی جود تو عجب نیست
گر لای سترون شود آبست نعم را.
معالی بلخی.
|| (اِ) زهدان. رحم.
مریمان بی شوی آبست از مسیح
خامشان بی لاف و گفتار فصیح.مولوی.
مشتری شو تا بجنبد دست من
لعل زاید معدن آبست من.مولوی.
آنچه آبست است شب جز آن نزاد
حیله ها و مکرها باد است باد.مولوی.
از یکشبه همخوابی جود تو عجب نیست
گر لای سترون شود آبست نعم را.
معالی بلخی.
|| (اِ) زهدان. رحم.
آبست
فرهنگ دهخدا
[بَ] (اِ) جزو درونی پوست ترنج و بادرنگ و امثال آن، که آن را گوشت پوست و پیه پوست نیز گویند. || (ص) زمین آماده شده برای زراعت، ظاهراً مخفف آب بسته.
آبست
واژهنامه گوند (کردی به کردی و فارسی به کوردی)
آبست[ص] (ئابیست - abist)ئاوس، سوککراوەی ئابیستەنە، ئاوورە.
آبست
گویش بلوچی
آبست
آبست: ( آ ـ بَس ـ ت) ھما جاگہ کہ پہ آپ ءِ جم کنگ ءَ بندگ بیت WATER STORAGE ( دو) چُکّ ءِ ماں لاپ ءَ بندگ بزاں آپُس بیگ.
آبست: ( آ ـ بَس ـ ت) ھما جاگہ کہ پہ آپ ءِ جم کنگ ءَ بندگ بیت WATER STORAGE ( دو) چُکّ ءِ ماں لاپ ءَ بندگ بزاں آپُس بیگ.
آبست
واژهنامه آزاد ویکی پدیا
ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آبِست/
اسم مرکب:
آبست
1. (زهدان)، (رحم).
صفت:
آبَست
2. (آبستن)، نک (آبسته).
3. بخش درونی پوست مُرکبات.
فرهنگ لغت معین
فارسی
آوایش:
/آبِست/
اسم مرکب:
آبست
1. (زهدان)، (رحم).
صفت:
آبَست
2. (آبستن)، نک (آبسته).
3. بخش درونی پوست مُرکبات.
فرهنگ لغت معین