آی واژه

(اِمر.) ۱- آبگیر. ۲- آب انبار. ۳- کاسه. ۴- مثانه.

(اِمر.)

۱- آبگیر.

۲- آب انبار.

۳- کاسه.

۴- مثانه.

(اِ مرکب) غدیر. ژی. آبگیر. ژیر. آژیر. حوض. آب انبار. شمر. (صحاح الفرس). کوژی. غفچی. فرغر :
کافور همچو گل چکد از دوش شاخسار
زیبق چو آب برجهد از ناف آبدان.
(منسوب به رودکی).
نه هر کس کو بملک اندر مکین باشد ملک باشد
نه نیلوفر بود هر گل که اندر آبدان باشد.
فرخی.
آبدان گشت نیلگون دیدار
وآسمان گشت نیلگون سیما.فرخی.
بهر سو یکی آبدان چون گلاب
شناور شده ماغ بر روی آب.
اسدی (گرشاسبنامه).
چو ابر فندق سیمین در آبدان ریزد
برآرد از دل فیروزه رنگ سیمین رنگ
مشعبدیست که بر خرده مهره های رخام
بحقه های بلورین همی کند نیرنگ.ازرقی.
خور چو سکندر گرفت هفت حوالیّ خاک
ریخت ز چارم سپهر آینه در آبدان.
مجیر بیلقانی.
فتد تشنه در آبدان عمیق
که داند که سیرآب میرد غریق.سعدی.
|| قدح. کاسه. آبخوری. اناء. آب وند. آوند :
ربود از یهودا سبک جام آب
که داند که چون کرد بر وی عتاب
مر آن آبدان را بصد پاره کرد
بسی شور و پرخاش و پتیاره کرد.
شمسی (یوسف و زلیخا).
آب باران خور صدف کردار گاه تشنگی
ماهی آسا هیچ آب از آبدان کس مخور.
خاقانی.
|| کمیزدان به معنی مثانه. (زمخشری). || ظرفی که مرغ در آن آب خورد.

[بَ] (ص مرکب) مخفف آبادان.

آبدان[ا] (ئابدان - abdan)ئەستێڵ، حەوز، عەماراو، هەسارە.

آبدان
(ا/مر)
استخر: ئاڤزیل، ئاڤەڤەک، ئاوگر، ئاوگیر، ئەستێر، ئەستێرک، ئەستێرە، ئەستێڵ، ئەستێڵک، بڕکە، بەنداو، پاشاو، پنکاڤ، تاڵاو، تاڵاوی، تێڵاو، جەردام، حەود، حەوز، دۆڵاوە، دۆڵە، ڕەشەش (آب باران)، ستێر، ستێڵ، سەهرینج، سێریج، قۆپی، قۆڕغ، گوڕی، گۆل، گۆلاو، گوڵەم، گۆم، گۆماو، گوەل، لیچ، لێچ، مەهسەر، هۆراو، هۆرن، هەسار، هەساری، هەسوێل، هەسێر، هەسێڵ،
آب‏انبار: ئاودان، حەمباراو، حەودا ئاڤێ، خەزێنە، غەزێنە، هەسارە،
ظرف‌آب: ئاودان، تونگە، شەربە، قاپیئاوێ،
مثانه‌: بسوڵدان، پفڵدان، تڕتەمانی، تیرانگ، تیزانگ، کیسکی‌ نووزێ، گمێزدان، مالمیزک، مسوڵدان، موسوڵدان، مووسڵدان، مەسانە، میزپاو، میزدان، میزدانک، میزدۆ، میزدەو، میزڵدان، میزەڵان، مێزەڵان، میزەڵدان، میسمیسک،
قاپی ئاو تێداخواردنەوەی مریشکان،

گمێزدان,مالمیزک,مسوڵدان

آبدان
آبدان: ( آب + دَان) آپدان، آپ ءِ درپ ـ ھما درپ ءَ گْوش اَنت کہ آپ ئِے مان کن اَنت ءُ مساپری ءَ زیر اَنت ئِے اِے باز راست اِنت اے مادن یا پوپل گلاس ئیگ اِنت کہ پژمیں گُد ءِ پوش ءَ اِنت ـ بزیں آچاری گُد ءِ آبدان ءَ „ چاگل „ گْوش اَنت کہ گُد ءِ پیلک ءِ ڈول ءَ اِنت ـ بلوچانی آبدان کلّیگ اِنت کہ چہ شنِکّی پوست ءَ جوڑ بیت. بزی یا پاچنی مزنیں پوستاں ھم اَنچوش کن اَنت بلے آیاں مشک گْوش اَنت کہ اے ھم „ آبدان „ شمار بیت. بچار „ دان„ WATR BOTTLE