آی واژه

[ په. ] (حامص. اِ.) ۱- عمران، آبادانی. ۲- جای آباد. ۳- ده، قریه.

[ په. ] (حامص. اِ.)

۱- عمران، آبادانی.

۲- جای آباد.

۳- ده، قریه.

(حامص) (از پهلوی آواتی(1)، عمران. سعادت) عمارت. عمران. برابر ویرانی :
آبادی میخانه ز ویرانی ماست
جمعیت کفر از پریشانی ماست.خیام.
|| (اِ) جای آباد و جای معمور. آبادانی، از ده و شهر و امثال آن :
که جغد آن به که آبادی نبیند.نظامی.
(1) - در حاشیهء برهان چ معین به صورت aipaitihآمده است.

آبادی
(حامص/ا‌)
آسایش: ئارا(ئاراوقەرای‌لێهەڵگیرا)، ئاراوقارا، ئارامی، ئارخەیانی، ئاشاز، ئاساش، ئاساشت، ئاسایش، ئاسوودەیی، ئامانْ ئەنووس، دامان، ئاسوودەیی‌ی خەیاڵ، ئاشاس، ئاشیتی، ئسکامەتی، ئەسەکامی، ئۆخژن، ئۆخە، ئۆقرە، ئیروویی، ئیستیڕاحه‌‏ت، ئیسراحه‌ت، بێ ئاژاوەیێتی، بێدەنگی، تۆتکە، تۆتەکە، توێتکە، ته‌بت، تەناهی، خاترجەمی، حەسانەوە، خۆشی، خۆشی‏و ئاسوودەیی، دل‌بجێیی، دڵنیایی، ڕەحه‌‏تی، ستاری، سرەفت، سرەوت، سرەوین، سکامەتی، سوکنا، سوکنایی، شێنی، فرەهی، فەرعانی، ورینگ، وەخژن، وەقرە، هەدا، هێسایی، هێمنایه‌تی، هێمنه‌تی، هێمنی، هێوری، هێونی،
جای آباد: ئابادی، ئاڤانی، ئاڤاهی، ئاوانی، ئاواهی، ئاوای، ئاوایی، ئاودانی، ئاوەدانی، ئاوەذانی، ئاوەیانی، ئاویانی، ئاوێانی، ئاویانی، ئاوێانی، شار، وڵات،
روستا: ئابادی، ئاڤانی، ئاڤاهی، ئاوانی، ئاواهی، ئاوای، ئاوایی، ئاوەدانی، ئاوەگی، ئاویانی، ئاوێانی، جووق، دەگا، دێ، دیەکە، رۆست، کەند، کەنگ، گون، گوند، لادەگا، لادێ، لادیڤ، لاگا، لاگەیی،
عمران: ئاڤاکردن، ئاواکردنەوە، ئاوانەو کەردەی، ئاوەدان کردنەوە، ئاوەدانی ئاوەذانی،
کاشت: چاندراو، چاندن، داچاندن، زرعات، کار(دیمەکار، تەڕەکار)، کاری، کاش، کاشت، کاڵ، کردار، کشت، کشت‌‌وکاڵ،

ئاوانی,ئاواهی,ئاوایی,ئاوه‌دانی,ئاڤاهی,که‌ند,که‌نگ

آبادی
آبادی: ( آ ـ با ـ دی) آباد بیگ، آبادانی، واری ءِ چپّ، ملک ءِ آبادی، مردم ءِ آبادی، پہ مردم ءَ چوش ھم گْوش اَنت „ پلانی مروچاں آبادی ءَ کپتگ، دلوت ءِ آبادی، پزّوری ـ

ریشه لغت:
پهلوی
آوایش:
/آبادی/
حاصل مصدر:
آبادی
1. آباد بودن، عمران، آبادانی، جای آباد، ده، قریه.
2. :دلیل ترقی و نظم و آبادی آنها را که شما می‌دانید. «(طالبوف)»

فرهنگ لغت معین
فرهنگ بزرگ سخن

(En:village)