آبادانی
معنی
(حامص. اِ.)
۱- عمران، آبادی.
۲- منسوب به شهر «آبادان».
۳- آبادی، قریه.
۴- رفاه، آسایش.
۵- زراعت، کشاورزی.
هممعنا / پادمعنا
- آبادی، عمارت، عمران
- ترقی، توسعه، رونق
- آسایش، ترفیه، رفاه ≠ خرابی
جست و جوی دقیق
آبادانی
فرهنگ معین
(حامص. اِ.)
۱- عمران، آبادی.
۲- منسوب به شهر «آبادان».
۳- آبادی، قریه.
۴- رفاه، آسایش.
۵- زراعت، کشاورزی.
۱- عمران، آبادی.
۲- منسوب به شهر «آبادان».
۳- آبادی، قریه.
۴- رفاه، آسایش.
۵- زراعت، کشاورزی.
آبادانی
فرهنگ دهخدا
(حامص مرکب) عمران. عمارت. (دستوراللغه) : آن زمین را که دروست برکت و آبادانی و قاعده های استوار می نهد. (تاریخ بیهقی). متحیر گشت و گفت آنچه در دنیا برای آبادانی عالم بکار آید... در این آیت بیامده است. (کلیله و دمنه). و بهیبت و شوکت ایشان آبادانی جهان و تألیف اهواء متعلق باشد. (کلیله و دمنه). || (اِ مرکب) محل معمور. آبادی. قریه. ده. شهر : زاغ روی به آبادانی نهاد. (کلیله و دمنه).
آفتابی که رسد منفعت است
بخرابی و به آبادانی.انوری.
|| معمورهء ارض. ربع مسکون : و این [ هندوستان ] بزرگترین ناحیت است اندر آبادانی شمال. (حدودالعالم). و خراسان نزدیک میانهء آبادانی جهان است. (حدودالعالم). آن مملکت های بزرگ که گرفت [ اسکندر مقدونی ] و در آبادانی جهان که بگشت سبیل وی آن است که کسی بهر تماشا بجایها بگذرد. (تاریخ بیهقی). || سکنه و پیشه وران و نظایر آن که اساس عمران بر آنها است : و این مداین شهری بزرگ بود و با آبادانی و آبادانی وی ببغداد بردند. (حدودالعالم). || (حامص مرکب) بسیارمردمی : و جایهایی اند با خواسته و نعمت و آبادانی. (حدودالعالم). || مجازاً، رفاه. سعادت. غنا : و جز خشنودی و آبادانی خان و مان تو نخواهیم. (تاریخ بخارای نرشخی).
- امثال: آب آبادانی است.
آب به آبادانی میرود؛ رود و جوی منتهی بشهر یا دیه میشود.
نه آب و نه آبادانی نه گلبانگ مسلمانی؛مکانی قفر یا بی سکنه.
هر آنچه بینند در ویرانی، نگویند در آبادانی.(از اسرارالتوحید).
آفتابی که رسد منفعت است
بخرابی و به آبادانی.انوری.
|| معمورهء ارض. ربع مسکون : و این [ هندوستان ] بزرگترین ناحیت است اندر آبادانی شمال. (حدودالعالم). و خراسان نزدیک میانهء آبادانی جهان است. (حدودالعالم). آن مملکت های بزرگ که گرفت [ اسکندر مقدونی ] و در آبادانی جهان که بگشت سبیل وی آن است که کسی بهر تماشا بجایها بگذرد. (تاریخ بیهقی). || سکنه و پیشه وران و نظایر آن که اساس عمران بر آنها است : و این مداین شهری بزرگ بود و با آبادانی و آبادانی وی ببغداد بردند. (حدودالعالم). || (حامص مرکب) بسیارمردمی : و جایهایی اند با خواسته و نعمت و آبادانی. (حدودالعالم). || مجازاً، رفاه. سعادت. غنا : و جز خشنودی و آبادانی خان و مان تو نخواهیم. (تاریخ بخارای نرشخی).
- امثال: آب آبادانی است.
آب به آبادانی میرود؛ رود و جوی منتهی بشهر یا دیه میشود.
نه آب و نه آبادانی نه گلبانگ مسلمانی؛مکانی قفر یا بی سکنه.
هر آنچه بینند در ویرانی، نگویند در آبادانی.(از اسرارالتوحید).
آبادانی
فرهنگ دهخدا
(اِخ) نام مردی بعرب که بعلم و پرهیزگاری معروف بوده است، منسوب بشهر آبادان.
آبادانی
واژهنامه کاوه (فارسی به کردی)
آبادانی
(حامص/ا)
آسایش: ئارا(ئاراوقەرایلێهەڵگیرا)، ئاراوقارا، ئارامی، ئارخەیانی، ئاشاز، ئاساش، ئاساشت، ئاسایش، ئاسوودەیی، ئامانْ ئەنووس، دامان، ئاسوودەییی خەیاڵ، ئاشاس، ئاشیتی، ئسکامەتی، ئەسەکامی، ئۆخژن، ئۆخە، ئۆقرە، ئیروویی، ئیستیڕاحهت، ئیسراحهت، بێ ئاژاوەیێتی، بێدەنگی، تۆتکە، تۆتەکە، توێتکە، تهبت، تەناهی، خاترجەمی، حەسانەوە، خۆشی، خۆشیو ئاسوودەیی، دلبجێیی، دڵنیایی، ڕەحهتی، ستاری، سرەفت، سرەوت، سرەوین، سکامەتی، سوکنا، سوکنایی، شێنی، فرەهی، فەرعانی، ورینگ، وەخژن، وەقرە، هەدا، هێسایی، هێمنایهتی، هێمنهتی، هێمنی، هێوری، هێونی،
جای آباد: ئابادی، ئاڤانی، ئاڤاهی، ئاوانی، ئاواهی، ئاوای، ئاوایی، ئاودانی، ئاوەدانی، ئاوەذانی، ئاوەیانی، ئاویانی، ئاوێانی، ئاویانی، ئاوێانی، شار، وڵات،
روستا: ئاڤانی، ئاڤاهی، ئاوانی، ئاواهی، ئاوای، ئاوایی، ئاوەدانی، ئاوەگی، ئاویانی، ئاوێانی، جووق، دەگا، دێ، رۆست، کەند، کەنگ، گون، گوند، لادەگا، لادێ، لادیڤ، لاگا، لاگەیی،
عمران: ئاڤاکردن، ئاواکردنەوە، ئاوانەو کەردەی، ئاوەدان کردنەوە، ئاوەدانی ئاوەذانی،
کاشت: چاندراو، چاندن، داچاندن، زرعات، کار(دیمەکار، تەڕەکار)، کاری، کاش، کاشت، کاڵ، کردار، کشت، کشتوکاڵ،
(حامص/ا)
آسایش: ئارا(ئاراوقەرایلێهەڵگیرا)، ئاراوقارا، ئارامی، ئارخەیانی، ئاشاز، ئاساش، ئاساشت، ئاسایش، ئاسوودەیی، ئامانْ ئەنووس، دامان، ئاسوودەییی خەیاڵ، ئاشاس، ئاشیتی، ئسکامەتی، ئەسەکامی، ئۆخژن، ئۆخە، ئۆقرە، ئیروویی، ئیستیڕاحهت، ئیسراحهت، بێ ئاژاوەیێتی، بێدەنگی، تۆتکە، تۆتەکە، توێتکە، تهبت، تەناهی، خاترجەمی، حەسانەوە، خۆشی، خۆشیو ئاسوودەیی، دلبجێیی، دڵنیایی، ڕەحهتی، ستاری، سرەفت، سرەوت، سرەوین، سکامەتی، سوکنا، سوکنایی، شێنی، فرەهی، فەرعانی، ورینگ، وەخژن، وەقرە، هەدا، هێسایی، هێمنایهتی، هێمنهتی، هێمنی، هێوری، هێونی،
جای آباد: ئابادی، ئاڤانی، ئاڤاهی، ئاوانی، ئاواهی، ئاوای، ئاوایی، ئاودانی، ئاوەدانی، ئاوەذانی، ئاوەیانی، ئاویانی، ئاوێانی، ئاویانی، ئاوێانی، شار، وڵات،
روستا: ئاڤانی، ئاڤاهی، ئاوانی، ئاواهی، ئاوای، ئاوایی، ئاوەدانی، ئاوەگی، ئاویانی، ئاوێانی، جووق، دەگا، دێ، رۆست، کەند، کەنگ، گون، گوند، لادەگا، لادێ، لادیڤ، لاگا، لاگەیی،
عمران: ئاڤاکردن، ئاواکردنەوە، ئاوانەو کەردەی، ئاوەدان کردنەوە، ئاوەدانی ئاوەذانی،
کاشت: چاندراو، چاندن، داچاندن، زرعات، کار(دیمەکار، تەڕەکار)، کاری، کاش، کاشت، کاڵ، کردار، کشت، کشتوکاڵ،
آبادانی
گویش بلوچی
آبادانی
آبادانی: ( آبا ـ دَانی) واری ءُ ویراندانی ءُ ڈکّال ءِ چپّ، ملک ءِ سیری ءُ وشھالی (۲) ھما چیز یا مردم کہ گوں آبادان ءَ سْیادی کنت. (PRoSpERITH FURTILITY)
آبادانی: ( آبا ـ دَانی) واری ءُ ویراندانی ءُ ڈکّال ءِ چپّ، ملک ءِ سیری ءُ وشھالی (۲) ھما چیز یا مردم کہ گوں آبادان ءَ سْیادی کنت. (PRoSpERITH FURTILITY)
آبادانی
واژهنامه آزاد ویکی پدیا
ریشه لغت:
فارسی
آوایش:
/آبادانی/
حاصل مصدر:
آبادانی
1. آبادان بودن، (آباد). عمران، آبادی، قریه، رفاه، آسایش، زراعت، کشاورزی.
2. :خراج ... بر مقدار آبادانی و ویرانی (زمین) بُوَد. «(بلعمی)»
3. منسوب به شهر «(آبادان)».
فرهنگ لغت معین
فرهنگ بزرگ سخن
(En:populousness)
فارسی
آوایش:
/آبادانی/
حاصل مصدر:
آبادانی
1. آبادان بودن، (آباد). عمران، آبادی، قریه، رفاه، آسایش، زراعت، کشاورزی.
2. :خراج ... بر مقدار آبادانی و ویرانی (زمین) بُوَد. «(بلعمی)»
3. منسوب به شهر «(آبادان)».
فرهنگ لغت معین
فرهنگ بزرگ سخن
(En:populousness)